برف

برف، برف و باز هم برف یاد روزهایی می افتم که در گرگ و میش سحر، از خانه بیرون می زدم تا به موقع سر قرار حاضر شوم. چند نفر می شدیم؟من با بهترینی که او را می‌شه دوست خطاب کرد و فقط او منو شناخت در دوستی‌. اسمش محفوظ بماند که مبادا کسی‌ این دوست قدیمی را هم نتواند به من ببیند و از من بگیرد. پای کوه که می رسیدیم، گاهی برف تا سر زانو هم می رسید. چه بهتر. در همان قدمهای اول سوز سرما به فراموشی سپرده می شد و پژواک خنده ها و تعریف کردنی ها کوه را به لرزه در می آورد. موقع برگشتن، فقط صدای نفس نفس های خودمان و ناله فشرده شدن برف در زیر پوتین ها مان را می شنیدیم. گفتنی ها تمام شده بودند. شوخی ها و خنده ها ته کشیده بودند. هرکسی، شاید، در فکر لحظه رسیدن به خانه و سماور در حال جوش و دوش آب گرم بود

از خیابان برفی عبور می کنم. در روشنایی چراغ انبوه برف را می بینم که رقص کنان فرود می آیند. در فکر لحظه رسیدن به خانه هستم. چندسال است که چراغ خانه را هرشب خودم روشن کنم؟ نمی دانم. به خاطر نمی آورم. برف سنگین، سرمای سخت و دست اندوهناکی که در پی یافتن کلید در جیب هایم می گردد و می داند که پشت در تاریک است، سماوری در کار نیست. و دوش آب داغ هم بر سرمای زمهریری درون غلبه نمی کند.

الهام، وین.آذر ۱۳۸۸